«Άσπρο Μαύρο» (The Sunset Limited)
του Cormac McCarthy
Θέατρο Artbox Fargani
17 έως 26 Απριλίου 2026


«Άσπρο Μαύρο» (The Sunset Limited)
του Cormac McCarthy
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – Θέατρο Artbox Fargani
17 έως 26 Απριλίου 2026

Μετά τη θερμή ανταπόκριση του κοινού στην Αθήνα και στο πλαίσιο της περιοδείας της σε πόλεις της Ελλάδας, η παράσταση «Άσπρο Μαύρο» (“The Sunset Limited”) του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα Cormac McCarthy έρχεται στη Θεσσαλονίκη.
📍 Θέατρο Artbox Fargani
📅 17 – 26 Απριλίου 2026
Παραστάσεις:
Παρασκευή 17 Απριλίου 2026 στις 21:15
Σάββατο 18 Απριλίου 2026 στις 18:15 και στις 21:15
Κυριακή 19 Απριλίου 2026 στις 18:15
Παρασκευή 24 Απριλίου 2026 στις 21:15
Σάββατο 25 Απριλίου 2026 στις 18:15 και στις 21:15
Κυριακή 26 Απριλίου 2026 στις 18:15
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος
Ερμηνεύουν: Αντώνης Καφετζόπουλος, Ζερόμ Καλούτα
Ο Αντώνης Καφετζόπουλος υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία και συμπρωταγωνιστεί με τον Ζερόμ Καλούτα σε μια σπαρακτική σύγκρουση δύο αντιδιαμετρικών κόσμων: πίστης και απόγνωσης, φωτός και σκότους.
Ένα έργο λόγου και εσωτερικής έντασης, μια υπαρξιακή μονομαχία για το τι αξίζει να κρατήσει έναν άνθρωπο στη ζωή.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Cormac McCarthy (1933–2023) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Αμερικανούς λογοτέχνες. Το έργο του, γνωστό για το λιτό και δωρικό ύφος του, εξερευνά τη βία, τη μοναξιά και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Τιμήθηκε με το Pulitzer Prize for Fiction (2007) για το μυθιστόρημα The Road, ενώ η κινηματογραφική μεταφορά του έργου του No Country for Old Men από τους αδελφούς Κοέν απέσπασε τέσσερα Όσκαρ το 2008, μεταξύ των οποίων και Καλύτερης Ταινίας.
Σημείωμα του σκηνοθέτη
Η γνωριμία μου με τον Κόρμακ ΜακΚάρθι είναι σχετικά πρόσφατη και έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κεραυνοβόλου έρωτα. Σαν να ξαναείδα τον Μέλβιλ και το Φόκνερ στον εικοστό πρώτο αιώνα. Και ταυτόχρονα ένοιωσα μεγάλη ιδεολογική, θα έλεγα, φιλοσοφική ταύτιση. Ακόμα, η θεματολογία, η ελλειπτικότητα του λόγου και λυρικός κυνισμός που τον διακρίνει κάνει το ύφος του συναρπαστικό. Τόσο από άποψη περιεχόμενου όσο και ως προς τη μορφή. Όταν ανακάλυψα ότι έχει γράψει και δύο θεατρικά έργα, αποφάσισα ότι θα με ευχαριστούσε πολύ να ασχοληθώ.
Το sunset limited είναι μια ιστορία- τραγική όπως και να το κάνεις- όπου συγκρούονται δύο διαμετρικά αντίθετες προσεγγίσεις για την ανθρώπινη ιδιότητα. Η μία υποστηρίζει μέσω του καθηγητή White ότι εμείς, η ανθρωπότητα, ως είδος γεννημένο απο την πολυπλοκότητα της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, έχουμε τελειώσει. Ο Θεός που επινοήσαμε είναι αδιάφορος για την οδύνη και τη δυστυχία που βιώνουμε ατομικά και ομαδικά. Ή ίσως, ακόμα και να είναι η ίδια η ενσάρκωση του Κακού. Η άλλη άποψη εκφράζεται από τον κ. Black, ο οποίος πιστεύει ακράδαντα, ειλικρινά, αγνά και αδιαπραγμάτευτα στην καλοσύνη που εκπορεύεται από το Θείο.
Η σύγκρουση είναι μετωπική και η πόλωση απόλυτη. άσπρο-μαύρο. Όπως είναι τα χρώματα του δέρματος των δύο πρωταγωνιστών. Και το διακύβευμα ύψιστης σημασίας: η ζωή του καθηγητή.
Όμως η φιλοσοφημένη ιδιοσυγκρασία και η φυσική ευφυΐα του κ. Black, κάνει τη διαμάχη απολαυστική για το θεατή και παρασύρει τον ψυχρό, ορθολογιστή και καταθλιπτικό καθηγητή White σε διαλόγους που λάμπουν από πνευματικότητα και βάθος.
Το εγχείρημα έχει αναμενόμενα δυσκολίες. Κατ’ αρχήν μεταφραστικές. Είναι αδύνατο δυστυχώς να αποδοθεί η προφορικότητα του αφροαμερικάνου Black. Δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο στις παραλλαγές της δικής μας γλώσσας. Η διάλεκτος που μιλάει, είναι τα αγγλικά που αναγκάστηκαν να μάθουν οι σκλάβοι πρόγονοι του όταν έφτασαν δια της βίας από την Αφρική στα βαμβακοχώραφα του αμερικανικού Νότου. Επέλεξα μια ελαφρά πιο «λαϊκή» εκφραστικότητα για τον Μαύρο σε αντίθεση με την συγκρατημένα περίτεχνη γλώσσα του Λευκού καθηγητή.
Η μεγαλύτερη πρόκληση φυσικά, είναι η “υλοποίηση” ενός απόλυτα διαλογικού θεατρικού κειμένου σε κάτι ελκυστικό στη θεατρική σκηνή. Το Έβερεστ του σκηνοθέτη. Όμως, το υποδόριο χιούμορ και ο σαρκασμός που κυριαρχούν σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της αναμέτρησης των δυο χαρακτήρων, τα πειράγματα και η ειρωνεία οδηγούν πιστεύω σε υψηλή απόλαυση. Μέσα στην αμείλικτη σκληρότητα που αποπνέει το θέμα. Και πάντα, η δυσκολότερη αναμέτρηση στη θεατρική πράξη είναι η προσπάθεια που κάνουμε ‘εμείς’ επάνω στη σκηνή, με την ενδόμυχη προσδοκία του θεατή να ‘εξαπατηθεί’ ώστε να πιστέψει- έστω για κλάσματα δευτερολέπτου- ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που παρακολουθεί είναι όντως ‘πραγματικά’.